*این روزا از یک چیزکوچیک می ترسم!اینکه دارم بزرگ میشم...
آقا جون میگه خدا اون بالا ها
توی آسمون رو ابرا میـشـیـنـه
همیشه ،هر جا باشیم،با حوصله
تک تک ِ ما آدما رو میـبــیـنه
اما من میگم که نه! شب که میشه
خدا از خستگی خوابش میـبره
روشو برمیگردونه اونطرفی!
دیگه از کارای ما بی خبره...
مثلا: مامان،بابا از سر ِ صبح
هرکدوم یجا،سوای از همن
اما وقتی شب میشه توی اتاق
دوتایی کارای بـَد بـَد میکنن!
داداشی شبا میره سر ِ کـُمُـد
از تو جیب بابا پول برمیداره
به منم میگه اگه زِر بزنم
دمار از روزگارم درمیاره
آبجی وقتی همه خوابن با یه چیز
جلو آینه،سیبیلاشو میـکـّــنه!
بعدشــَم میره کنار پنجره
پسر ِ همسایه رو دید میزنه
خود ِ من عروسکای آبجی رو
دزدکی توی اتاقم می برم
وقتی مطمئن میشم خوابه خدا...
حتی دست توی دماغم می برم!
اما صبح ها،سر ِ میز صبحونه
همه چی میشه شبیه همیشه
همه با همدیگه مهربون میشن
خدا هم یواش یواش بیدار میشه
***
این روزا فکر می کنم میشه مگه // یه نفر بالای ابرا بشینه؟
تازه َشـَم چون خونه ها سقف دارن //چجوری خدا اتاقو می بینه؟
