نام فیلم: قاره هفتم (Seven Continent)
کارگردان: میشائیل هانکه
محصول سال 1989- اتریش
خلاصه فیلم:پدر و مادر و دختر کوچک یک خانواده مدرن و معمولی،تصمیم می گیرند برای فرار از روز مرگی فعلی و ایجاد تنوع در زندگی خود،به قاره ی هفتم،استرالیا مهاجرت کنند.در مکاتباتی این مسئله را با خانواده خود مطرح می کنند و از کار و شغل خود استعفا می دهند و همه چیزشان را می فروشند و حساب های بانکیشان را خالی می کنند.اما قصه ،قصه ی مهاجرت نیست بلکه...
قصه یک خبر روزنامه ای بخش حوادث و کاملا مستند است.در سه اپیزود نمایش داده می شود.در دو سال تقریبا متمادی که زندگی عادی و روز مره ای را نشان می دهد که هر کدام از ما می توانیم با زندگی خودمان مقایشه کنیم.کار،مدرسه،خرید،تفریح،ناهار،شام و میهمانی و ... .اما سال سوم و اپیزود آخر،شروع تحول است.و تصویری رویایی شاید از یک بهشت و ابدیت که در طول فیلم چندین بار نمایش داده می شود و نام مجازی استرالیا روی آن حدس زده می شود.اما اتفاق قسمت آخر،برای من ایرانی که از این داستان(فیلم را ببینید متوجه می شوید) بی خبر بودم ،شوک آور بود!وقتی قصه اصلی را حدس زدم که دیگر دیر شده بود.این آقای هانکه خیلی کثافت است!گویا این اولین فیلم بلند سینمایی اش است،ایشان هم در پی همان تئوری تلفیق روانشناسی و فلسفه و سینما،جست و جو کرده و این اتفاق دردناک و عجیب و شاید بی نظیر را برای فیلمش انتخاب کرده و برایش عجب فیلم نامه ای نوشته!شروع داستان بدون هیچ تیتراژ خاص و موسیقی از پلاک ماشین خانواده در کارواش،زندگی ای که شاید هانکه با تحقیق درباره آن خانواده در آن سال ها به تصویر کشیده است و مواردی جنون آوری که در قسمت سوم،احتمالا از روی شواهد و شاید از روی حدس و گمان و تخیل،انتخاب کرده است.و در آخر همه چیزی با شکسته شدن آکواریوم خانواده تمام می گردد...تمام!
