نام فیلم: چشمه
کارگردان: آوانسیان
محصول سال 1939- ایران
خلاصه فیلم: ندارد!
چشمه فیلم عجیبی است.عجیب تر از آنکه بشود توضیحش را داد.بقول یک دوستی عدم تعامل مطلق با مخاطب دارد و بقول دوستی دیگر مدت ها جلو تر از زمان خودش است.من نمی دانم باید از فیلم تعریف کنم یا حس واقعیم را نسبت به آن به شما بگویم یا نه!اما در سال هایی که فیلم فارسی و سینمای بی محتوا ایران را فرا گرفته،اثری ساخته شده که من دنباله همسان آن را در فیلم های برسون و پاراجانف و تارکوفسکی و ... جست و جو می کردم.و امروز نمی دانم با وجود این فیلم،به چه چیزی باید شک کنم.شاید مسئله ایرانی بودن فیلم است که حس فوق العاده ای در مورد آن برایم ایجاد نمی کند.اما صد در صد می توان گفت چشمه فیلم خاصی است.من نقدی چندانی روی چشمه ندیدم،اکثر منتقدان ایرانی فیلم را بعنوان برترین های ایرانی می آورند اما در شرحش سخت می شود حرف زد.در اواخر فیلم با مشخص شدن یکی از خطوط روایتی و رابطه پرویز پور حسینی و زرگر؛بعنوان پدر و پسر برخی موارد مشخص می شود اما باز هم فیلم سرشار از گنگی و نا مفهومی است.آوانسیان آدم بسیار بزرگی بوده و هست.همین یک فیلم بلند را هم دارد و نمی توان قضاوت درستی را از فیلم ساز ارائه داد.اما چشمه یک چیزی داشت که جذبم کرد!بی شک در روند جو گیری روشنفکری هم قرار گرفتم،شما هم قرار می گیرید!اما اگر توانستید فیلم را در یک فضای بی طرف ببینید و بعد قضاوت کنید!
