(هیچ مطلق خداست، چیزی که تمام دنیا تو بهتش هستن،اما هیچ کس قادر به تفسیرش نیست) 

 روانشناس های احمقن که خدا رو به شکل دیازپام  و والیوم برای بشریت

 تجویز میکنند !   بقول سهراب بیایید  "در تب حرف ،آب بصیرت بنوشیم..."

(***)

شبیه نعش فاسدی که قصد راه میکند

خطوط دفتر مرا ، کسی  سیاه میکند

به منجلاب زنده ای نمرده دفن میشود

نخوانده شعر میشود ، مرا تباه میکند

شلخته واژه ها سوال میشود "مرا مگر

[ پناه بر خدا... ]  خدا هم اشتباه میکند ؟"

به من چه از خدا...خدا چه از گناه های من

در این جدال مسخره ، فقط نگاه میکند

و یا به شکل مضحکی در اوج آنچه نیستم

به روی سرنوشت من چه قاه قاه میکند ش

تمام عمر خنده ای به طول مرگ و زندگی

خیال میکند مرا...ولی گناه میکند...

به نام " زندگی " ؛ که میکنم دقیقه ها کمی...

و زندگی مرا ولی ، در اصطلاح میکند ش

اسیر من...اسیر تن...مزخرفات کهنه ی

صدای خط شاعری که راه راه میکندش

تمام صفحه را به حبس بیت های مبهمش

و قصد جاده های گیج و بی پناه میکند...

سه نقطه...صفر...فلسفه ، کسی که دور میشود

اگرچه! راست گفته!... یا که اشتباه میکند؟

 ( *** )