سلام.....
خبری رسید که مازیار(شازده) عزیز از این دنیا رخت بر بستند!
واقعا هنوز نمیدونم درسته یا غلط! واقعیت داره یا نه! اصلا کاری به صحت خبر ندارم....
اما این پست تقدیم میکنم به شازده ی عزیز که بارها با صدای گرمش
اشک ریختم و زندگی کردم! به متانت و تواضعش که حق استادی به گردنم داره!
چه در قید حیات باشه و چه نباشه! همیشه
برام عزیزه!
((قابل توجه ناقدان احتمالی ترانه:سعی کردم در این ترانه ازچهارفاکتورچشم،بال،ابرو گل بیرون نزنم،پس خرده نگیرید))
..............گل بهار..............
چشمی که زود،،،بسته میشه...ارزش دیدن نداره!
بالی که زود،،،خسته میشه...نای پریدن نداره!
ابری که بی غصه باشه...هوای بارون نداره!
گلی که پژمرده میشه...زنده ست ولی جون،نداره!
..............................
چشم همیشه بستمی....بال همیشه خستتم!
ابر بدون بغضمی...شاخه گل شکستتـــــــــــــــــــم
یبار مثل آسمونا....باز شو تا پر بگیـــــــــــــــرم!
ببار که تو این تب زرد...دارم با حسرت میمیـــــــرم
برگای زرد و، له نکن!!!امید زندگی دارن!!!!!!!
بال و پرم تو این سفر...واسه تو طاقت میـــــــــارن
پرنده من! قفس تویی!..
پژمرده من! نفس تویی!...
امید زندگی به مــــــــــــن....
فقط همین و بـــس! ((تویـــــــــــِی))!
بهمن ۱۳۸۴...((فردین)).
