.jpg)
نام فیلم: خورشید ِ شب
کارگردان: برداران تاویانی
محصول سال 1990- ایتالیا
خلاصه فیلم: جوانی از طبقه متوسط جامعه پس از طی دوره افسری، در آستانه پیوستن به طبقه اشراف است که متوجه می شود بازیچه آنان قرار گرفته است.او به یکباره تصمیم میگیرد همه جیز را رها کند و راهب شود اما...
درباره فیلم: از برادران تاویانی "پدر سالار" و "شب سن لورنزو" را دیده بودم اما این فیلم دنیای دیگری داشت انگار.همه چیز فیلم را در دیالوگی خلاصه می کنم با این جملات که پدر سرجیو میگوید:
« من مدت ها فکر می کردم چطور ممکن است هیچ آدمی به دیگری فکر نکند و عین خیالشان هم نباشد! آنوقت گفتم حتی اگر یک نفر،تنها یک نفر خودش را منزوی کند،بنشیند و به دیگران فکر کند،بجای تمام آدم ها،آنوقت همچنان امیدی باقی میماند»
"خورشید در شب" به شدت همان اسمش است! اقتباسی بی نظیر از رمان تولستوی که اگر ندانی،باورت نمی شود یکچنین فیلمی از آن ادبیات رمانتیسیسم اخلاق محور در آمده است.محوریت عمیق و میخکوب کننده ی میزانسن ها در روایتی شاعرانه، مضمونی شعار زده را آنچنان بکر به مخاطب می قبولاند، که هزاران کتاب و نوشته از هزارنویسنده نخواهد توانست. نقطه قوت فیلم فرم آن است که با بکارگیری مناسب تمام عناصر سینما، داستانی مبسوط را بی هیچ کسالتی از جلوی چشمانتان عبور می دهد. بعلاوه بنظر من فیلم مضمون والایی هم دارد و فارغ از برداشت های سطحی،در عمق خود تفکر بیننده را بر می انگیزند.دغدغه ی پدر سرجیو "حقیقت طلبی" است اما به سنگ خوردن هر باره اش، جا برای هیچگونه نتیجه گیری خامی نمی گذارد. تررکیب این نوع مضمون متافیزیکی با سبک نئورئالیسم قطعا کار سختی بود و شاید هنر در آوردن این ترکیب برای جاودانه کردن فیلم کافی است. دیگر از بازی های خوب و موسیقی فوق العاده و در خدمت فرم و محسنات دیگر هم بگذریم.
