بعد از دهه شصت و تحولات آن،آواز فارسی با نقصان بزرگی مواجه شد و آن چیزی نبود جز ممنوعیت صدای زن !به غیر از هنرمندان نسل قبل که مهاجرت کردند و کار هرکدام به دلیلی دچار ضعف و کمبود شد،دیگر کمتر شاهد یک خواننده فارسی زبان ِ زن،با عملکرد قابل قبولی بودیم. پس از دوره ای رکود،قصه ی آموزش ها و کار های زیر زمینی مثل باقی هنر ها،در این زمینه هم گشوده شد و هر چند وقت یکبار چهره ای تازه،البته فقط با یک صدا یا نام مستعار پیدا میشد.بعد ها موضوع آزاد بودن همخوانی زن و مرد باعث رونق بیشتر آن شد و کم کم از اوایل دهه هشتاد چه در خارج،چه در داخل چهره های تازه ای معرفی شدند تا یکبار دیگر لذت ِ شنیدن  صدای زن هم در کلام فارسی(البته در اثری قوی و قابل قبول)تجربه شود.برای این پست تعدادی این هنرمندان را به همراه یکی از نمونه کارهای دوست داشتنیشان،معرفی می کنم تا برای دوستانی که در جریان نیستند باب آشنایی شود.البته چند نفر از اسامی زیر اصلا در ایران بزرگ نشده اند و فقط اصلیتشان ایرانی است اما بعنوان خوانندگان فارسی زبانِ زن ِنسل جدید،میبایست شنیده شوند!امیدوارم گوش بدید و خوشتان بیاید...

بعد از دهه شصت و تحولات آن آواز فارسی با نقصان بزرگی مواجه شد و آن چیزی نبود جز ممنوعیت صدای زن !به غیر از هنرمندان نسل قبل که مهاجرت کردند و کار هرکدام به دلیلی دچار ضعف و کمبود شد،دیگر کمتر شاهد یک خواننده فارسی زبان ِ زن،با عملکرد قابل قبولی بودیم. پس از دوره ای رکود،قصه ی آموزش ها و کار های زیر زمینی مثل باقی هنر ها،در این زمینه هم گشوده شد و هر چند وقت یکبار چهره ای تازه،البته فقط با یک صدا یا نام مستعار پیدا میشد.بعد ها موضوع آزاد بودن همخوانی زن و مرد باعث رونق بیشتر آن شد و کم کم از اوایل دهه هشتاد چه در خارج،چه در داخل چهره های تازه ای معرفی شدند تا یکبار دیگر لذت ِ شنیدن  صدای زن هم در کلام فارسی(البته در اثری قوی و قابل قبول)تجربه شود.برای این پست تعدادی این هنرمندان را به همراه یکی از نمونه کارهای دوست داشتنیشان،معرفی می کنم تا برای دوستانی که در جریان نیستند باب آشنایی شود.البته چند نفر از اسامی زیر اصلا در ایران بزرگ نشده اند و فقط اصلیتشان ایرانی است اما بعنوان خوانندگان فارسی زبانِ زن ِنسل جدید،میبایست شنیده شوند!امیدوارم گوش بدید و خوشتان بیاید...

نام فیلم: سه میمون

کارگردان: نوری سیلان

محصول سال 2008- ترکیه-فرانسه

[اطلاعات در IMDB]

خلاصه فیلم: پدر یک خانواده سه نفره تُرک(پدر،مارد و پسر) راننده ی یک نامزد انتخاباتی است.او  مجبور می شود بجای رئیسش ،در ازای گرفتن مبلغ هنگفتی بعنوان مقصر سانحه رانندگی خود را معرفی و به زندان رود.با زندانی شدن او اتفاقاتی برای همسر و فرزندش پیش می اید که پس از آزادی اش ...

برنده بهترین کارگردانی کن در سال 2008،با داستانی معمول وشاید کلیشه ای،با یک موتیف ساده و ایجاد روایت دایره ای در شرایط جایگزینی،فیلمی فوق العاده ساخته است.بازی های خوب بازیگران،خصوصا مادر خانواده،نمای ها و فیلم برداری استادانه و روایت مضطرب و پایان بندی جالب فیلم،باعث می شوند این محصول سینمای ترکیه جذاب تر از اسمش و پیشینه اش باشد.راجع به فیلم چیزهای بسیار زیادی برای گفتن دارم اما الان نه حوصله اش هست نه جایش که نقد جامعی روی فیلم بنویسم. اکتفا میکنم به  همین که دومین فیلمی است که از این کارگردان میبینم و به حق هر دو خیلی خوب بودند.

نام فیلم: زن در ریگ روان

کارگردان: هیروشی تشیگاهارا

محصول سال 1964- ژاپن

[اطلاعات در IMDB]

خلاصه فیلم: چیزهایی که لازم است توضیح دهم تقریبا همه در همان توضیحاتی که در معرفی کتاب دادم آمده است.پس حرف جدیدی نیست.جز اینکه نویسنده فیلم نامه هم خود جناب کوبو آبه بوده اند و همین!معرفی کتاب را اینجا بخوانید.

نام فیلم: شبهای زغال اخته ای من

کارگردان: ونگ کار وای

محصول سال 2007- هنگ کنگ-فرانسه-آمریکا

[اطلاعات در IMDB]

خلاصه فیلم: الیزابت متوجه می شود دوست پسرش با دختر دیگری در یک کافه شام خورده است.او کلید خانه را به جرمی،صاحب کافه می دهد تا به دوست پسرش پس دهد و آن شب با جرمی هم صحبت می شود.جرمی دوست دختری داشته که به کشور خودش برگشته است.الیزابت پس از آن شب تصمیم میگیرد از نیویورک خارج شود برای فراموشی شکستی که داشته،در دو جا مشغول بکار می شود و پول جمع می کند.در همین شغل ها و سفر ها،با آدم های مختلفی مواجه می شود که هرکدام بنوعی عاشق کسی یا چیزی هستند و به روش خودشان آن را زندگی می کنند و ...

جشنوار کن 2007 با نمایش اولین ساخته انگلیسی زبان ِ ونگ کار وای،کارگردان صاحب سبک چینی هنگ کنگی که مدت هاست در فرانسه مستقر است کلید خورد.فیلم برای چند جایزه هم کاندید شد اما حاصلی نداشت.ونگ کار وای علاقه عجیبی به مفهوم عشق داردو در تمام فیلم هایش این را می شود دید.البته عشق در نگاهی شرقی با آن معصومیت و برداشت خاص!فیلم "در حال و هوای عشق"شاید بهترین نمونهاین تفکر باشد اما در هر فیلم،پرداختی تازه و فوق العاده است که با بازی های جالب تر،مانند بازی نورا جونز و جود لاو در این فیلم،نمایان تر هم می شود.درام های اینچنینی خوراک فیلم خوره هایی است که گاهی عاشق هم می شوند اما حوصله ی "کازابلانکا" و "تایتانیک" و "غروب" و این برداشت های هالیوودی از عشق را ندارند!داستان فیلم و ادیسه ی الیزابت هم دوست داشتنی است.و سکانس آخر و رسیدن دوباره دو نفر اوبتدایی به هم و تمام کردن کار نیمه تمام جرمی...چقدر گاهی فیلم خیلی خوب است !

نام فیلم: تنها دوبار زندگی می کنیم

کارگردان: بهنام بهزادی

محصول سال 1385- ایران

[اطلاعات در IMDB]

خلاصه فیلم:سیامک یک راننده مینی بوس 40 ساله است که گویا سالها پیش از دانشکده پزشکی اخراج شده است.او بر اثر کار  و درد ِزیاد در گوشه خیابان از هوش می رود و مردم به گمان اینکه مرده است او را در چاله ای رها می کنند.پس از به هوش آمدن سیامک مانند تولدی دوباره رویه ی تازه ای را برای زندگی انتخاب میکند و تصمیم میگیرد تا کارهای که در گذشته انجام نداده را جبران کند و ...

فیلم درام اجتماعی ایرانی وقتی برایت جذاب است که درد داشته باشد.آن هم دردی که خوب آن را می فهمی...درک میکنی...میبینی!حالا هرقدر ضعف فیلم نامه ای داشته باشد یا دیالوگ ها ضعیف باشد یا یک "فیلم اولی" نشان دهد!"نفس عمیق" هم همینطور بود!البته من مخالف منتقدانی هستند که این فیلم را نفس عمیق 2 می دانند اما جنس ارتباط مخاطب با هر دو کار یکسان است.قصه ی سیامک و ارتباطش با شهرزاد و جوانی به فنا رفته ی هردوی آنها قصه ی روزگار همه ماست.مایی که بخاطر آرمانهایی پوشالی همه چیزمان را می دهیم و بعد ها جز خاطراتی یاس آور  هیچ چیز دیگری برای سپری کردن دوران بلوغمان پیدا نمی کنیم.دور ِ باطلی که سال هاست طی می شود و درد های آشنایی که روزمرگی هامان را می بلعد.

"تنها دوبار زندگی میکنیم" فیلم مظلومی بود.تنها دو،سه سینما با سانس های محدود آن هم پس از سال ها در نوبت اکران باقی ماندن نصیب فیلمی شد که حتی در جشنواره هم خوب دیده نشد.فیلم هنوز وارد بازار هم نشده اما امیدوارم بیاید و دست کم فروش قابل قبولی داشته باشد!